Josef Mengele a ciekawostka z jego służby w Dywizji Waffen-SS Wiking

Dr Josef Mengele na froncie wschodnim, Lato 1942 r.

Dziś czas na kolejną ciekawostkę historyczną. W styczniu 1942 roku Josef Mengele powrócił jako członek służby medycznej w 5 Dywizji Pancernej Waffen-SS Wiking na front wschodni. Latem 1942 roku po pięciodniowej zwycięskiej dla Niemców bitwie o Batajsk (okolice Rostowa) otrzymał Krzyż Żelazny pierwszej klasy za wyciągnięcie pod ostrzałem dwóch rannych żołnierzy z płonącego czołgu i udzielenie im pierwszej pomocy. Otrzymał także Czarną Odznakę za Rany oraz Medal za Opiekę nad Narodem Niemieckim. Ten sam Josef Mengele zasłynął później podczas pełnienia służby w obozie oświęcimskim. Josef Mengele uważany jest za jedną z najbardziej okrutnych osób w historii, ponieważ według powszechnej historiografii posiadający stopień SS-Hauptsturmführera, niemiecki lekarz, doktor medycyny i antropologii, zwany „Aniołem Śmierci” przeprowadzał w Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau zbrodnicze eksperymenty medyczne i pseudomedyczne i posyłał do ludobójczych komór gazowych Żydów czy Romów.

Źródło: Arek PanzerTiger / Blogspot, 02.05.2015.

Zdjęcie: Dr Josef Mengele na froncie wschodnim, Lato 1942 r.

Georg Rietscher (1918-1991)

Georg Rietscher (1918-1991)

Georg Rietscher (1918-1991) był synem kamieniarza Georga Rietschera. Na początku 1940 roku wstąpił do 513. Pułku Piechoty Heer jako żołnierz i brał udział w kampanii francuskiej z 294. Dywizją Piechoty Heer. W 1941 roku awansował na kaprala i brał udział w inwazji III Rzeszy na Związek Sowiecki (Operacja Barbarossa). Podczas ataku rosyjskich czołgów w wojnie pozycyjnej na wschód od Charkowa, jako strzelec i kapral w 14. Kompanii (przeciwpancernej) 513. Pułku Piechoty Heer, zdołał zniszczyć (9) dziewięć rosyjskich czołgów, uniemożliwiając tym samym Rosjanom przełamanie. Za tę akcję został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy. 27 czerwca 1942 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego za tę brawurową akcję i przykładny czyn. Na początku 1943 roku, po niemieckiej klęsce stalingradzkiej, został wysłany z 294. Dywizją Piechoty Heer na Front Mius. Ponownie wyróżnił się podczas obrony przed atakiem rosyjskich czołgów i utrzymania kluczowej pozycji bojowej w regionie Dońca. Zniszczył 5 (pięć) czołgów, które utknęły na polu minowym przed jego własną pozycją. Za tę akcję, 14 marca 1943 roku, jako podoficer i wysunięty obserwator w kompanii przeciwpancernej 513. Pułku Grenadierów Heer, został odznaczony Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego. Następnie został przeniesiony do Niemiec jako instruktor i ostatecznie służył jako porucznik rezerwy w Pułku Gwardii „Großdeutschland” w Berlinie. Po wojnie powrócił do ojczyzny.

Posiadał stopień porucznika armii niemieckiej.

Otrzymał następujące odznaczenia wojskowe:

Krzyż Rycerski (27 czerwca 1942 r.) i do niego Liście Dębu (14 marca 1943 r.).

Źródło: Lexikon der Wehrmacht (www.lexikon-der-wehrmacht.de)

Zdjęcie: Georg Rietscher (1918-1991).

PS (mój komentarz): Na koniec warto odnotować, że Georg Rietscher został wyróżniony (zamieszczone jego zdjęcie) w niemieckiej książce pt. "Wofür Kämpfen Wir?" ("O co walczymy?") z 1944 roku.

Ofensywa sił rosyjskich w obwodzie donieckim. Kierunek (odcinek) miasto Pokrowsk / drużkiwski

Siły rosyjskie zdobyły wieś Novopavlivka w obwodzie donieckim na wschodnim sektorze frontu pokrowskiego (kierunku drużkiwskim), 19.01.2026 r.

OFENSYWA SIŁ ROSYJSKICH W OBWODZIE DONIECKIM. KIERUNEK (ODCINEK) MIASTO POKROWSK / DRUŻKIWSKI. 19 stycznia 2026 roku.

Siły rosyjskie zdobyły wieś Novopavlivka w obwodzie donieckim na wschodnim sektorze frontu pokrowskiego (kierunku drużkiwskim) (zaznaczone czarnym kółkiem). Niniejsza sytuacja militarna sprawia, że wojska rosyjskie rozpoczęły marsz w kierunku miasta Drużkiwka w obwodzie donieckim.

Źródło: Military Summary / YouTube, 19.01.2026.

Zdjęcie: Siły rosyjskie zdobyły wieś Novopavlivka w obwodzie donieckim na wschodnim sektorze frontu pokrowskiego (kierunku drużkiwskim), 19.01.2026 r.

Wspomnienia belgijskiego żołnierza Wehrmachtu z walk w Powstaniu Warszawskim, Sierpień 1944

Powstanie Warszawskie - niemieccy żołnierze Wehrmachtu, sierpień 1944 r.

"Młody żołnierz Wehrmachtu Matthias Schenk wspominał pierwsze chwile walki: „Kiedy weszliśmy do Warszawy, Polacy strzelali, ale byli niewidoczni”. Mimo niebezpieczeństwa dostał rozkaz posuwania się naprzód. „Wskoczyliśmy przez wybite okno domu i zobaczyliśmy leżących martwych kobietę i mężczyznę. Dostali strzały w czoło”. Kiedy zaatakowali pierwsze budynki, zobaczyli „cywilów leżących wszędzie, kobiety i dzieci, wszyscy zabici strzałami w głowę”. Część batalionu Schenka wdarła się na polskie pozycje; podczas ataku zginęło wielu jego kolegów i kilka ciężarówek zostało spalonych. „Część z nas do tego momentu wierzyła w zwycięstwo. Było trochę fanatyków, młodych chłopaków z Hitlerjugend, ale zostali wystrzelani jak zające”. Jednak ludzie tacy jak Schenk nie mieli innego wyboru poza walką: „Musiałem zabijać, bo inaczej sam byłbym zabity. Nigdy tego nie zapomnę. Niełatwo strzelać do kogoś czy zabić kogoś z bliska. W Warszawie walczyliśmy twarzą w twarz w domach, piwnicach i kanałach. To było piekło” – wspominał". 

Źródło: Alexandra Richie, Warszawa 1944. Tragiczne powstanie, tłum. Zofia Kunert, Warszawa 2014, s. 172.

Zdjęcie: Powstanie Warszawskie – niemieccy żołnierze Wehrmachtu, sierpień 1944 r.

Marsz śmierci z KL Auschwitz-Birkenau (17.01.1945-17.01.2026)

Zbigniew Otfinowski, Marsz śmierci (1946)

17 stycznia 1945 roku z niemieckiego i nazistowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau do Wodzisławia Śląskiego wyruszył tzw. marsz śmierci. Jedną z ofiar niniejszego marszu był mój krewny ze strony ojca (Daniel Tutak), który zginął w tzw. marszu śmierci w styczniu 1945 roku na Górnym Śląsku. Numer obozowy Daniela to 118391. Zmarł w wieku 35 lat.

Obraz: Zbigniew Otfinowski, Marsz śmierci (wykonane w 1946 roku).

Joachim Peiper a jego udział w masakrze w Malmedy (1944)

Joachim 'Jochen' Peiper (książka o nim)

W ostatnich dniach na wielu forach internetowych rozgorzała ponownie dyskusja na temat postaci Joachima Peipera, niemieckiego oficera Waffen-SS z okresu II wojny światowej. W związku z tym chciałbym odnieść się do tych rewelacji na jego temat. Przede wszystkim Joachim Peiper był świetnym dowódcą wojskowym, którego cechowała charyzma, odwaga i bezpośredniość w swoich relacjach zarówno z przełożonymi i podwładnymi i został zapamiętany szczególnie z dowodzenia Kampfgruppe Peiper w bitwie o Ardeny z grudnia 1944 roku-stycznia 1945 roku oraz aktywnego udziału w III bitwie o Charków z lutego-marca 1943 roku. Jeśli chodzi o słynną masakrę w Malmedy co stało się obiektem zainteresowania aliantów i zarzutów wobec samego Peipera to rzeczywiście adiutant Heinricha Himmlera jest bezpośrednio odpowiedzialny za niniejszą zbrodnię wojenną, natomiast sam Peiper podczas procesu aliantów stwierdził, cytuję: "Wielu żołnierzy pod moim dowództwem miało rodziny, które straciły życie w bombardowaniach; nie mogłem ich wszystkich powstrzymać, przykro mi”. Oznacza to, że Peiper zdawał sobie sprawę ze zbrodniczego występku swoich żołnierzy, ale gdyby to on stanął oko w oko z żołnierzami US Army to z całą pewnością powstrzymałby ich od morderstwa czego dowodzi jego nieszablonowe i przebojowe dowodzenie w trudnych warunkach bojowych. Na koniec powiem jeszcze o bardzo mało znanym fakcie z jego życia, który nie pozwolił odsłonić wszystkich kart w historii tego niemieckiego oficera. Pod koniec życia Peiper przygotował się do napisania książki o swojej karierze wojskowej, ale jego gwałtowna śmierć w 1976 roku zabrała wiele tajemnic II wojny światowej do grobu.

Zdjęcie: Książka pt. "SS-Kampfgruppe Peiper 1943-1945" autorstwa Massimiliano Afiero.

Ślub Hermanna Fegeleina z Gretl Braun w Berghofie (03.06.1944) a moja opinia

Hermann Fegelein, Margarete 'Gretl' Braun i Adolf Hitler, Berghof, 03.06.1944 r.

"Gretl Braun, urodzona w 1915 roku w Monachium, była młodszą siostrą Ewy Braun – wieloletniej towarzyszki Adolfa Hitlera i przez krótki czas, jego żony. Dzięki Ewie Gretl stała się częstym gościem w Berghofie, górskiej posiadłości Hitlera w Alpach Bawarskich i poruszała się w samym sercu Trzeciej Rzeszy. Chociaż nie miała wpływów politycznych, Gretl podobno cieszyła się sympatią Hitlera i jego otoczenia, często opisywana jako pogodna i atrakcyjna, i korzystała z przywilejów, jakie wiązały się z bliskością władzy w czasach nazistowskich.

W czerwcu 1944 roku Gretl poślubiła oficera SS Hermanna Fegeleina, wysoko postawionego adiutanta Heinricha Himmlera. Ich ślub, który odbył się w rezydencji Hitlera, zgromadził czołowych nazistowskich urzędników – i prawdopodobnie był to po części akt mający na celu umocnienie politycznej lojalności. Lojalność Fegeleina nie trwała jednak długo. Gdy Trzecia Rzesza rozpadła się w kwietniu 1945 roku, próbował uciec z Berlina w cywilnym ubraniu i został aresztowany. Hitler, rozwścieczony zdradą Fegeleina (i tajnymi próbami Himmlera wynegocjowania pokoju z aliantami), nakazał jego egzekucję za dezercję. Został rozstrzelany zaledwie kilka dni przed śmiercią Hitlera i upadkiem Berlina.

Pomimo tych dramatycznych wydarzeń i bezpośredniego związku rodzinnego z Ewą Braun – która zginęła u boku Hitlera w bunkrze Führera – Gretl Braun wyszła z wojny stosunkowo bez szwanku. Urodziła córkę swoją i Fegeleina, Ewę Barbarę, w maju 1945 roku, zaledwie kilka dni po śmierci Hitlera. Gretl później zmieniła nazwisko, ponownie wyszła za mąż i wiodła spokojne, w dużej mierze anonimowe życie w powojennej Bawarii. Zmarła w 1987 roku, a jej nazistowskie powiązania zostały w dużej mierze zapomniane – co stanowiło jaskrawy kontrast z losem wielu osób z najbliższego otoczenia Hitlera."

Źródło: Archaeo - Histories / Twitter, 11.01.2026.

Źródło zdjęcia: Wikipedia Commons.

Zdjęcie: Hermann Fegelein, Margarete 'Gretl' Braun i Adolf Hitler, Berghof, 03.06.1944 r. 

PS (mój komentarz): Spotkałem się z relacją, że Hermann Fegelein był znanym kobieciarzem, o czym wiedziała jego żona Margarete "Gretl" Braun. Kiedy Gretl zaszła w ciążę, Fegelein postanowił porzucić kobieciarstwo i pozostać wiernym swojej żonie. Fegelein aresztowany w swoim mieszkaniu w ostatnich dniach istnienia III Rzeszy, został znaleziony w towarzystwie pięknej, rudowłosej kobiety, więc jego obietnice wierności okazały się kłamstwem.

Eksperymenty w KL Dachau a Heinrich Himmler (Książka Davida Irvinga pt. "Wojna Göringa")

Eksperyment hipotermii w KL Dachau, 1942 i Heinrich Himmler, 1943 (przemówienie) 

"Hermann Göring unikał starannie wszelkiej krytyki pod adresem SS. „Ktokolwiek zaatakował [Heinricha] Himmlera – tłumaczył się w maju 1945 r., odpowiadając na przedstawione mu zarzuty popełnienia zbrodni wojennych – zostawał wyeliminowany. Na dobitkę Himmler kłamał w rozmowach, jakie ze mną prowadził”. W postępowaniu Göringa przezorność wzięła górę nad troską o należyte wykonywanie obowiązków. W sierpniu 1942 r. Himmler poprosił Ministerstwo Lotnictwa o pomoc w przeprowadzaniu eksperymentów (o niesprecyzowanym charakterze), w ramach których skazanych na śmierć więźniów [niemieckiego] obozu koncentracyjnego Dachau miano poddawać działaniu niskich ciśnień oraz niskich temperatur. Ani Göring, ani jego Staatssekretär nie pytali, o jakie eksperymenty chodzi. „Co do mnie, wyjaśniłem to Göringowi – zanotował [Erhard] Milch cztery lata później w swoim prywatnym dzienniku – on sprzeciwiał się podejmowaniu jakiejkolwiek współpracy, podkreślał jednak, że w stosunkach z Himmlerem musimy być nad wyraz uprzejmi”."

Źródło: David Irving, Wojna Göringa. Biografia Marszałka Rzeszy, Kraków 2015.

Zdjęcie: Sigmund Rascher przeprowadza eksperyment hipotermii na więźniu w KL Dachau, 1942 r. (zdjęcie po lewej) i Heinrich Himmler podczas przemówienia, 1943 r. (zdjęcie po prawej).

Ofensywa sił rosyjskich w obwodzie donieckim. Kierunek (odcinek) Kramatorsk i Słowiańsk

Siły rosyjskie zdobyły wieś Minkivka w obwodzie donieckim na kierunku Kramatorska i Słowiańska, 16.01.2026 r.

OFENSYWA SIŁ ROSYJSKICH W OBWODZIE DONIECKIM. KIERUNEK (ODCINEK) KRAMATORSK I SŁOWIAŃSK. 16 stycznia 2026 roku.

Siły rosyjskie zdobyły wieś Minkivka w obwodzie donieckim na kierunku Kramatorska i Słowiańska (zaznaczone czarnym kółkiem). 

Źródło: Military Summary / YouTube, 16.01.2026.

Zdjęcie: Siły rosyjskie zdobyły wieś Minkivka w obwodzie donieckim na kierunku Kramatorska i Słowiańska, 16.01.2026 r.

PS (mój komentarz): Warto w tym miejscu odnotować, że siły rosyjskie od ponad miesiąca prowadzą intensywne działania ofensywne w rejonie wsi Minkivka (zdobyta przez Rosjan), Pryvilia i Vasiukivka (opanowana przez Rosjan) w obwodzie donieckim w celu przecięcia strategicznie ważnej autostrady M-03 prowadzącej do kluczowych miast Donbasu takich jak Kramatorsk i Słowiańsk w obwodzie donieckim.

Wojna Izraela z Iranem. Wojna USA z Iranem. Atak USA na Iran został odwołany, ale Trump nie zrezygnował z prób obalenia władzy w Iranie

Flaga Iranu, flaga Izraela i flaga USA

WOJNA IZRAELA Z IRANEM. WOJNA USA Z IRANEM. ATAK USA NA IRAN ZOSTAŁ ODWOŁANY, ALE TRUMP NIE ZREZYGNOWAŁ Z PRÓB OBALENIA WŁADZY W IRANIE. 15 stycznia 2026 roku.

Choć atak [USA] na Iran został odwołany, [Donald] Trump nie zrezygnował z prób obalenia Islamskiej Republiki Iranu.

W wywiadzie dla NBC News amerykański prezydent powiedział, że chce, aby atak na Iran był „szybki i zdecydowany”, na wzór operacji pojmania prezydenta Wenezueli, Nicolása Maduro.

Atak nie został więc całkowicie odwołany, lecz przełożony do czasu, aż USA zgromadzą w regionie wystarczające środki, aby zadać Teheranowi druzgocący cios i obronić się przed irańskim odwetem.

Izrael dokonał zamachu na irańskie Naczelne Dowództwo w pierwszym akcie wojny 12-dniowej, wraz z szeregiem generałów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, naukowców nuklearnych i kilkoma innymi osobami. Mimo że większość starszych dowódców zginęła, irańska armia zdołała utrzymać spójność i odpowiedzieć atakiem, atakując sam Izrael i wiele wrażliwych miejsc.

Obalenia Islamskiej Republiki Iranu nie można dokonać bez uniknięcia długiej, przewlekłej wojny, wojny, która może kosztować Stany Zjednoczone sojusze z Turcją i Arabią Saudyjską, wojny, która niewątpliwie będzie niepopularna w kraju, podsycając i tak już narastające niezadowolenie wobec administracji Trumpa.

Źródło: Monitor X / Twitter, 15.01.2026.

Zdjęcie: Flaga Iranu, flaga Izraela i flaga USA.