Eugene Sledge o bitwie o Peleliu (1944) (1)

Call of Duty 5 World at War - Bitwa o lotnisko na wyspie Peleliu - Wrzesień 1944 r.

"Podczas długotrwałego ostrzału często musiałem zwalczać w sobie dziką, niepohamowaną chęć, aby krzyczeć i płakać. Podczas walk na Peleliu zacząłem się bać, że jeśli stracę panowanie nad sobą pod ogniem artyleryjskim, oszaleję i nigdy już nie odzyskam zdrowych zmysłów. Nienawidziłem pocisków, bo nie tylko masakrowały ciało, ale i psychikę. Ciężki ostrzał artyleryjski był dla mnie najstraszniejszym przeżyciem na polu bitwy. Za każdym razem czułem się bardziej bezsilny i samotny, byłem przekonany, że nie ucieknę od nieubłaganych praw statystyki, które przerzedzały nasze szeregi. Strach ma wiele twarzy i wiele subtelnych odcieni, ale trwogę i rozpacz, których doświadcza się podczas ciężkiego ostrzału artyleryjskiego, znieść najtrudniej. [...] Pasmo Krwawiącego Nosa górowało nad całym lotniskiem. Japończycy zgromadzili ciężką broń na wzgórzach; ostrzałem kierowali ze stanowisk obserwacyjnych położonych niekiedy blisko 100 metrów ponad płaszczyzną lotniska. Mieli z nich znakomity przegląd pola bitwy. Widziałem żołnierzy idących przed moją sekcją, ale nie widziałem, czy nasz batalion, 3/5, posuwa się za 2/5, a potem odbija w prawo. Około 20 metrów za nami również szli żołnierze."

Źródło: E.B. Sledge, Piekło Pacyfiku, tłum. Władysław Jeżewski, Ożarów Mazowiecki 2025, s. 77 i 82.

Obraz: Call of Duty 5 World at War - Bitwa o lotnisko na wyspie Peleliu - Wrzesień 1944 r.

PS (mój komentarz): Celem operacji militarnej sił amerykańskich na Peleliu Island we wrześniu 1944 roku było zabezpieczenie prawej flanki podczas działań ofensywnych na Filipinach ze strony generała Douglasa MacArthura. (Źródło: E.B. Sledge, Piekło Pacyfiku, tłum. Władysław Jeżewski, Ożarów Mazowiecki 2025, s. XXV).

Ofensywa sił rosyjskich w obwodzie zaporoskim. Kierunek nowopawliwski/hulajpolski

Siły rosyjskie rozpoczęły działania ofensywne w kierunku wsi Verkhnia Tersa i Huliaipilske w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim (hulajpolskim), 13.02.2026 r.

OFENSYWA SIŁ ROSYJSKICH W OBWODZIE ZAPOROSKIM. KIERUNEK NOWOPAWLIWSKI/HULAJPOLSKI. 13 lutego 2026 roku.

Siły rosyjskie rozpoczęły działania ofensywne w kierunku wsi Verkhnia Tersa i Huliaipilske w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim (zaznaczone zielonym kółkiem). Niniejsze działania militarne Sił Zbrojnych Rosji mają na celu zbliżenie się jak najszybciej do kolejnego kluczowego miasta na Zaporożu jakim jest Orichiwo w obwodzie zaporoskim (zaznaczone niebieskim kółkiem).

Źródło: Military Summary / YouTube, 13.02.2026.

Zdjęcie: Siły rosyjskie rozpoczęły działania ofensywne w kierunku wsi Verkhnia Tersa i Huliaipilske w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim, 13.02.2026 r.

Günther von Kluge był wrogiem Erwina Rommla na froncie zachodnim

Call of Duty 2 - Back2Fronts Mod (Feldgrau Europe) - Czołg Pantera w Normandii 

"Na miejsce głównodowodzącego wojskami niemieckimi we Francji przyjechał feldmarszałek Günther von Kluge. [Erwin] Rommel nie zdawał sobie sprawy, że nowy głównodowodzący, od lat wiernie służący Hitlerowi, w istocie był jego zagorzałym wrogiem. Już przed wybuchem drugiej wojny światowej, gdy Niemcy szykowali się do zajęcia Czechosłowacji, Kluge z grupą oficerów planował zamach stanu, z czego zrezygnował, gdy dowiedział się, że Wielka Brytania nie poprze takiego działania. W czasie wojny utrzymywał kontakty ze spiskowcami planującymi zabicie [Adolfa] Hitlera, choć nigdy nie zdecydował się na działanie. Nie lubił Rommla, wiedział, że Hitler nie darzy go względami, jednakże zdecydował się zatrzymać dowódcę Grupy Armii B ze względu na doświadczenie i znajomość sytuacji na froncie. Podczas pierwszego spotkania obydwaj nie ukrywali wzajemnej niechęci."

Źródło: Bogusław Wołoszański, Wiek krwi, Warszawa 2016, s. 369-370.

Obraz: Call of Duty 2 - Back2Fronts Mod (Feldgrau Europe) - Czołg Pantera w Normandii. 

Helmuth Wilberg (1880-1941)

Helmuth Wilberg (1880-1941)

Helmuth Wilberg (1880-1941) – niemiecki dowódca wojskowy, generał Luftwaffe, z pochodzenia rasowego Pół-Żyd, którego sam Adolf Hitler uznał za Aryjczyka w 1935 roku. Pracował w Sztabie Generalnym Armii Niemieckiej od 1920 do 1927 roku, gdzie w tamtym czasie dowodził tajną Luftwaffe. W 1935 roku kierował Akademią Wojskową, natomiast w 1936 roku otrzymał nominację na szefa sztabu Legionu Condor podczas hiszpańskiej wojny domowej w latach 1936-1939. Odpowiadał wówczas za organizację wsparcia i logistyki dla całej operacji militarnej. Otrzymawszy od rządu 26 lipca 1936 roku jedynie mgliste instrukcje, Wilberg i sztab generalny Luftwaffe utworzyli w ciągu dwóch dni Specjalny Sztab W (od Wilberg) i zaczęli wysyłać zaopatrzenie i ludzi do Hiszpanii. W ciągu tygodnia piloci Luftwaffe przewozili hiszpańskich żołnierzy z Maroka do kraju, by wesprzeć siły frankistowskie. Choć był jednym z najbardziej zasłużonych dowódców Luftwaffe, siły powietrzne Trzeciej Rzeszy zdymisjonowały go w marcu 1938 roku najprawdopodobniej z powodu jego pochodzenia. Przed wybuchem wojny niemiecko-polskiej we wrześniu 1939 roku Hitler powołał Wilberga na szefa szkolenia Luftwaffe. We wrześniu 1940 roku awansowany na stopień General der Flieger (generała trzygwiazdkowego). Zginął w wypadku lotniczym pod Dreznem w dniu 20 listopada 1941 roku. Był apolitycznym żołnierzem, który nie lubił nazistów. Odznaczony Krzyżem Rycerskim z Mieczami Królewskiego Domu Hohenzollernów, Krzyżem za Służbę Wojskową II klasy wielkiego księcia Mecklenburg-Schwerina, Pamiątkową Odznaką Lotniczą, Krzyżem Żelaznym I i II klasy i wiele innych.

Źródło: Bryan Mark Rigg, Losy żydowskich żołnierzy Hitlera. Nieznane historie ludzi żydowskiego pochodzenia, którzy walczyli za Trzecią Rzeszę, tłum. Katarzyna Bażyńska-Chojnacka, Piotr Chojnacki, Poznań 2013, s. 228-237.

Zdjęcie: Helmuth Wilberg (1880-1941) (Źródło zdjęcia: Wikimedia Commons).

Kontrofensywa sił ukraińskich w obwodzie zaporoskim. Kierunek (odcinek) Stepnohirsk

Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie zaporoskim - Riczne, Lukianivske, Novoboikivske i Novoiakovlivka na kierunku Stepnohirsk. 11.02.2026 r.

KONTROFENSYWA SIŁ UKRAIŃSKICH W OBWODZIE ZAPOROSKIM. KIERUNEK (ODCINEK) STEPNOHIRSK. 11 lutego 2026 roku.

Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie zaporoskim: Riczne, Lukianivske, Novoboikivske i Novoiaklovlivka na kierunku Stepnohirsk. To dobra wiadomość dla Ukrainy.

Źródło: Military Summary / YouTube, 11.02.2026.

Zdjęcie: Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie zaporoskim: Riczne, Lukianivske, Novoboikivske i Novoiakovlivka na kierunku Stepnohirsk, 11.02.2026 r.

Erhard Milch uratował Niemcy przed całkowitą katastrofą ze strony bombardowań aliantów zachodnich zwiększając masową produkcję samolotów myśliwskich Luftwaffe (Książka Bryana Marka Rigga pt. "Losy żydowskich żołnierzy Hitlera")

Erhard Milch (1892-1972)

"W styczniu 1943 roku, kiedy kiepsko szło [Niemcom] pod Stalingradem, [Adolf] Hitler wezwał [Erharda] Milcha, by uwolnił 6. Armię, stawiając go „na czele całej operacji powietrznej”. Było już jednak za późno, by Milch mógł osiągnąć ten cel. Mimo to warto zauważyć, że w tej krytycznej sytuacji Hitler posłał po Milcha. Wódz cenił jego umiejętności i doceniał lojalność. [...] Milch zastąpił [Ernsta] Udeta i uratował zwalniającą produkcję samolotów. Niemcom w 1943 i 1944 roku udało się obronić przed alianckimi bombardowaniami głównie na skutek programu produkcyjnego Milcha. Dzięki dalekowzroczności i kierownictwu Milcha oraz ze wsparciem [Alberta] Speera produkcja samolotów w 1944 roku osiągnęła swój najwyższy poziom, a według pewnych danych Niemcy w jednym miesiącu tego roku wytworzyli więcej maszyn niż w całym roku 1940. W lipcu 1944 roku wyprodukowano 3 tysiące myśliwców. Milch pobudzał też produkcję latających bomb odrzutowych V-1, czyli, mówiąc dzisiejszym językiem, pocisków samosterujących dalekiego zasięgu." 

Źródło: Bryan Mark Rigg, Losy żydowskich żołnierzy Hitlera. Nieznane historie ludzi żydowskiego pochodzenia, którzy walczyli za Trzecią Rzeszę, tłum. Katarzyna Bażyńska-Chojnacka, Piotr Chojnacki, Poznań 2013, s. 224.

Zdjęcie: Erhard Milch (1892-1972), wysoki dostojnik narodowosocjalistyczny, feldmarszałek Luftwaffe, sekretarz stanu ds. lotnictwa, z pochodzenia rasowego Pół-Żyd, którego sam Adolf Hitler uznał za Aryjczyka. Za kampanię norweską w 1940 roku otrzymał Krzyż Rycerski, należał do partii narodowosocjalistycznej (NSDAP). Jako ciekawostkę można powiedzieć, że Milch w 1920 roku studiował ekonomię na uniwersytecie w Królewcu, a później przeniósł się na politechnikę gdańską. W latach dwudziestych ubiegłego wieku pracował w przedsiębiorstwach pocztowych, transportowych i biurach podróży wykorzystując samoloty. W 1926 roku Milch został jednym z trzech dyrektorów, którzy połączyli swoje firmy, by stworzyć Lufthansę, narodowe niemieckie linie lotnicze. Był zdolnym organizatorem i zdeklarowanym narodowym socjalistą.

Kontrofensywa sił ukraińskich w obwodzie dniepropietrowskim i obwodzie zaporoskim. Kierunek nowopawliwski/hulajpolski

Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie dniepropietrowskim i obwodzie zaporoskim, 10.02.2026 r.

KONTROFENSYWA SIŁ UKRAIŃSKICH W OBWODZIE DNIEPROPIETROWSKIM I OBWODZIE ZAPOROSKIM. KIERUNEK NOWOPAWLIWSKI/HULAJPOLSKI. 10 lutego 2026 roku.

Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie dniepropietrowskim: Zelenyi Hai, Wowcze, Orestopil, Sosnivka, Ołeksijiwka oraz obwodzie zaporoskim: Pryłuky i Staroukrainka na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim. Dodatkowo wojska ukraińskie wyzwoliły miasto Ternuvate w obwodzie zaporoskim.

Źródło: Military Summary / YouTube, 10.02.2026.

Zdjęcie: Siły ukraińskie w ramach działań kontrofensywnych odbiły następujące osady w obwodzie dniepropietrowskim i obwodzie zaporoskim, 10.02.2026 r.

Ofensywa sił rosyjskich w obwodzie zaporoskim. Kierunek nowopawliwski/hulajpolski

Siły rosyjskie zdobyły miasto Zaliznyczne w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim (hulajpolskim), 10.02.2026 r.

OFENSYWA SIŁ ROSYJSKICH W OBWODZIE ZAPOROSKIM. KIERUNEK NOWOPAWLIWSKI/HULAJPOLSKI. 10 lutego 2026 roku.

Siły rosyjskie zdobyły miasto Zaliznyczne w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim (zaznaczone czarnym kółkiem).

Źródło: Military Summary / YouTube, 10.02.2026.

Zdjęcie: Siły rosyjskie zdobyły miasto Zaliznyczne w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim, 10.02.2026 r.

Ofensywa sił rosyjskich w obwodzie zaporoskim. Kierunek nowopawliwski/hulajpolski

Siły ukraińskie odbiły miasto Ternuvate i wieś Prydorozhnie w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim (hulajpolskim), 10.02.2026 r.

OFENSYWA SIŁ ROSYJSKICH W OBWODZIE ZAPOROSKIM. KIERUNEK NOWOPAWLIWSKI/HULAJPOLSKI. 10 lutego 2026 roku.

Siły ukraińskie odbiły miasto Ternuvate i wieś Prydorozhnie w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim (zaznaczone niebieskim kółkiem).

Źródło: Military Summary / YouTube, 10.02.2026.

Zdjęcie: Siły ukraińskie odbiły miasto Ternuvate i wieś Prydorozhnie w obwodzie zaporoskim na kierunku nowopawliwskim/hulajpolskim, 10.02.2026 r.

Karl-Arnd Techel (1920-1997)

Karl-Arnd Techel (1920-1997)

Karl-Arnd Techel (1920-1997) – podoficer niemiecki (Unteroffizier), żołnierz niemieckich wojsk powietrznodesantowych (Fallschirmjäger) biorący udział w bitwie o Kretę (Operacja Merkury) z maja 1941 roku jako sanitariusz za co otrzymał Krzyż Żelazny II klasy oraz inwazji Trzeciej Rzeszy na Związek Sowiecki (Operacja Barbarossa) uczestnicząc w walkach na przedmieściach Leningradu w okolicy jeziora Ładoga, gdzie pewnego dnia ściągnął swojego towarzysza broni z pola bitwy i uratował go przed pewną śmiercią. Podczas tej akcji został ranny i otrzymał Odznakę za Rany. W październiku 1942 roku został usunięty z armii niemieckiej (Luftwaffe) z powodu swojego pochodzenia rasowego (zgodnie z nomenklaturą nazistowską był Pół-Żydem). W listopadzie 1944 roku trafił do obozu pracy przymusowej Organizacji Todta w Spandau na przedmieściach Berlina zgodnie z ówczesnym rozkazem władz państwowych nazistowskich Niemiec. Później przeniesiony na jego prośbę do innego obozu Organizacji Todta we Włoszech, gdzie Techel leczył chorych i rannych. Po II Wojnie Światowej Techel ożenił się ze swoją narzeczoną Irmgard, z którą miał dzieci i studiował teologię zostając protestanckim pastorem. Był głęboko religijnym człowiekiem. W odpowiedzi na pytanie, czy czuję się Żydem, zaprzeczył.

Źródło: Bryan Mark Rigg, Losy żydowskich żołnierzy Hitlera. Nieznane historie ludzi żydowskiego pochodzenia, którzy walczyli za Trzecią Rzeszę, tłum. Katarzyna Bażyńska-Chojnacka, Piotr Chojnacki, Poznań 2013, s. 169-179.

Zdjęcia: Karl-Arnd Techel (1920-1997).

Karl-Arnd Techel (1920-1997)